Καλωσήρθες Πρόβλημα

Η ζωή μου τώρα… τι πιστεύω; τι νιώθω; Χαμός!

Γιατί δεν ζω με την ψυχή μου; Γιατί δεν ευχαριστιέμαι τη ζωή όπως θέλει η ψυχή μου; Νιώθω πως δεν ζω για τον εαυτό μου. Δεν νιώθω ότι είμαι ήρεμος και δεν κάνω πράγματα που με γεμίζουν για να περνάω καλά.

Η αλήθεια είναι ότι φοβάμαι.

Και γιατί φοβάμαι; Από τη μια, ζω μια απάνθρωπη ζωή για να ανταπεξέλθω σε όλα αυτά που μου επιβάλλει το σύστημα. Από την άλλη, είναι όλη αυτή η ματαιοδοξία με τα social media, όπου έχει εδραιωθεί η νοοτροπία ότι ζεις για να ευχαριστείς εφήμερα κάποιον άλλο, ο οποίος στην πραγματικότητα δεν δίνει δεκάρα. Αυτοί οι δύο λόγοι μας έχουν βάλει σε έναν φαύλο κύκλο που δεν μπορούμε να τον αλλάξουμε μόνοι μας.

Αν, για παράδειγμα, θέλω σαν γονιός το παιδί μου να βγαίνει να παίζει και να ξεχνάει να γυρίσει επειδή είναι με τους φίλους του, πώς θα το καταφέρω; Τα παιδιά από μικρά έχουν πλέον άπειρες υποχρεώσεις (μουσική, αθλητισμό, φροντιστήριο, μία ξένη γλώσσα, μπορεί και δεύτερη). Πώς θα συνεννοηθούμε σαν γονείς στη γειτονιά να βγαίνουν τα παιδιά μας το απόγευμα να παίζουν;

Αφού κι εγώ σε αυτόν τον κύκλο ζω.

Διαβάζω, διαβάζω, μελετώ και παλεύω σκληρά για ένα καλύτερο μέλλον στον τόσο ανταγωνιστικό κόσμο που ζούμε. Δεν είμαι απ’ τους τυχερούς που έχουν κληρονομήσει κάτι στρωμένο απ’ τον πατέρα τους. Είμαι σχεδόν 30 και δεν έχω την πολυτέλεια να γυρίζω από τη δουλειά μου και να κάνω ξέγνοιαστα ό,τι γουστάρω, μαζί με τη γυναίκα μου — την οποία έχω βάλει κι αυτή στον ίδιο φαύλο κύκλο ανάπτυξης δεξιοτήτων. Νιώθω μόνιμα λες να είμαι ο σκλάβος του μελλοντικού μου εαυτού.

Πώς θα περάσω στα παιδιά μας το αντίθετο; Πώς θα πείσω και άλλους γονείς; Πώς να τους εξηγήσω πως η τιμωρία των παιδιών στη δεκαετία του ’80 ήταν η σημερινή πραγματικότητα; Ήταν τιμωρία να μη βγεις έξω… σήμερα το να είναι ένα παιδί κλεισμένο στο σπίτι είναι κάτι το νορμάλ. Δεν βλέπω πια παιδιά έξω.

Πού και πού εδώ στο χωριό που μένω βλέπω και ακούω φωνές, και χαίρομαι με αυτή τη φασαρία. Πραγματικά!

Πώς θα αλλάξει αυτό; Τι λύση υπάρχει; Εγώ πώς ξεκινάω να το αλλάξω; Πώς μπορώ να μην παίρνω τόσο σοβαρά το σύστημα; Αφού το παίρνω…

Ας υποθέσω ότι ηρεμώ και σκέφτομαι μόνο το «τώρα»… μπορώ; Η στραβή πάντα παραμονεύει. Είναι όλα ρευστά. Μια δουλειά επ’ αορίστου θα ήταν μια λύση… αλλά πού; Τι να κάνω; Και πώς ξέρω ότι είναι το σωστό; Ποιος λέει τι είναι σωστό και τι λάθος; Βλέπω κι αυτούς που την έχουν αυτή τη δουλειά…εκεί να δεις σκλαβιά.

Ίσως αν χαράξω τον δρόμο μου και είμαι αποκλειστικά εγώ ο υπεύθυνος γι’ αυτό, τότε αυτή να είναι η σωστή επιλογή. Αλλά έχω ήδη επηρεαστεί από το περιβάλλον που ζω.
Ποιός φταίει; Φταίει κάποιος; Φταίω εγώ; Φταίει αυτός μήπως που έχει ότι δεν έχω;
Βλέπω κάποιον που ζεί λιγο ξέγνοιαστα και σε ένα πανέμορφο σπίτι και είναι στην ηλικία μου και λεω, τι κάνω λάθος; Ξέρεις τελικά ποιά είναι η μόνη μας διαφορά; Οτι εγώ δεν είμαι κληρονόμος…Και πάνε κι έρχονται σκέψεις και ξανά και ξανά και μαυρίλα… Φαύλος κύκλος.

Τι να πρωτοπιάσω;
Αυτές είναι κάποιες σκέψεις που μας ρίχνουν στον βούρκο. Υπάρχει λύση, αλλά είναι δύσκολη. Όσο περισσότεροι ταυτιζόμαστε τόσο πιο κοντά είμαστε στο να δίνουμε εξηγήσεις, να ξετυλίγουμε το κουβάρι και να πλησιάζουμε στη λύση.

Αυτό είναι ένα μικρό δείγμα του τι θα συζητάμε εδώ!

Είναι απλά κάποιοι προβληματισμοί μου που θέλω να μοιραστώ για να ξεδώσω.
Κάθε εβδομάδα θα γράφω και κάτι καινούργιο. Ελπίζω να το βρίσκετε ενδιαφέρον.

Psychanic