Γιατί δεν κοιμάμαι τα βράδια;

Γιατί δεν κοιμάμαι τα βράδια; τι με κρατάει ξύπνιο; Αν δεν νιώθω γεμάτος και ικανοποιημένος με τη μέρα μου δε μπορώ να κοιμηθώ. Νιώθω απόγνωση. Θέλω να γίνω παραγωγικός και δεν ξέρω τον τρόπο. Η δουλειά μου δε με γεμίζει, δε μου προσφέρει skills, είναι βαρετή, δεν παράγω, δεν είμαι εγώ. Εγώ έχω μάθει να διαχειρίζομαι προβλήματα και να δίνω λύσεις. Εκεί που οι άλλοι πνίγονται, εκεί εγώ τα βλέπω απλά. Κατανοώ και μπαίνω στη θέση του άλλου. Είναι εσωτερική ανάγκη, δεν είναι κάτι που κυνηγάω. Για μένα όμως τι κάνω; δε μπορώ κάπως να αξιοποιήσω αυτά τα skills που νομίζω ότι έχω. Είναι ώρες που νομίζω ότι είμαι ανίκανος και δε μπορώ να κάνω τίποτα άλλο παρά από το να είμαι ένας ακριβοπληρωμένος υπάλληλος στον τομέα που έχω σπουδάσει. Δεν μου αρέσει η δουλειά μου. Εγώ θέλω να έρχομαι σε επαφή με κόσμο, να βοηθάω και παίρνω ζωή από αυτό. Αυτός είναι και ο λόγος που ξεκίνησα προπτυχιακό στην ψυχολογία εξ αποστάσεως, όμως το επίπεδο του πανεπιστημίου είναι πολύ χαμηλό και δεν έχω ούτε το κίνητρο να μελετήσω σοβαρά. Νιώθω πως ίσως δεν οδηγεί πουθενά γι αυτό. Θέλω να έχω ένα πάθος, κάτι που μου αρέσει. Να παίρνω ζωή απ’ αυτό. Στη ζωή μου έχω πολλή ευθύνη, πολύ βαριά ευθύνη. Αυτή η ευθύνη φέρνει και μοναξιά. Έχω χαθεί από τους στάσιμους φίλους. Δε μου κάνει καμία αίσθηση να επικοινωνήσω με κάποιον που ξέρω ότι δε θα με καταλάβει. Νιώθω πως περνούν πολλά από εμένα και πια με κουράζει γιατί όλα αυτά δε μου αποφέρουν τίποτα. Αυτά τα πολλά είναι είτε διευθετήσεις οικογενειακών προβλημάτων, είτε διαδικαστικά, είτε έκτακτα που προκύπτουν και πρέπει να λυθούν, είτε διαχείριση άγχους και στρες της συζύγου μου που δεν έχει τον τρόπο να αντιμετωπίσει μια δυσκολία, είτε διάφορες κρίσεις στη δουλειά, είτε δυσκολίες που προκύπτουν για το μοναδικό λόγο του ότι είμαστε σε ξένη χώρα και όχι στην Ελλάδα ώστε με επικοινωνία να υπήρχε άμεση λύση. Θέλω να εξελιχθώ επαγγελματικά. Όλο αυτό το άγχος και την ανησυχία να τα βάλω σε δημιουργία, σε δουλειά. Παρακολουθώ podcasts, διαβάζω βιβλία και ακούω ανθρώπους πετυχημένους και θέλω κι εγώ. Ξέρω ότι μπορώ, αλλά δεν ξέρω πώς να βρω καθοδήγηση… Αλλά και καθοδήγηση σε τι; αφού δεν ξέρω τι μπορώ πια. Έχω χάσει την πίστη μου και δεν ξέρω από πού να το πιάσω. Νιώθω χαμένος, ανήμπορος. Δεν είναι δικιά μου αυτή η ζωή. Ζω τη ζωή κάποιου άλλου. Από τη μια θέλω να τα παρατήσω όλα και να ξεκινήσω από την αρχή, από την άλλη μπαίνει η λογική και ο φόβος και συνειδητοποιώ ότι δεν έχω τι να κάνω. Χρειάζομαι βοήθεια και καθοδήγηση. Η ψυχοθεραπεία δεν μου αρκεί. Βοηθάει αλλά δεν αρκεί. Νιώθω ότι βράζω μέσα μου. Έχω τόσο πολύ θαμμένη ενέργεια που την εξαντλούν ανούσια θέματα και δε μπορώ να την αξιοποιήσω γιατί δεν έχω τους σωστούς κύκλους, τις σωστές γνωριμίες. Θέλω κάτι απλό, να ξυπνάω και να θέλω να σηκωθώ αμέσως από το κρεβάτι γιατί θα έχω το κίνητρο. Τώρα νιώθω πως δεν έχω κανένα λόγο να σηκωθώ. Και δεν σηκώνομαι. Θέλω να δημιουργήσω, να αφήσω μια αξία στην κοινωνία. Δε μπορώ να φανταστώ τον εαυτό μου να φύγω από αυτή τη ζωή και να μην έχω αφήσει τίποτα πίσω. Θα ήθελα να ξέρω ότι και τα εγγόνια μου θα έχουν να δουν ή να διαβάσουν κάτι από εμένα. Δε θέλω πολλά, να μπορώ να δημιουργώ θέλω σε καλό κλίμα με ευχάριστους ανθρώπους. Δεν έχω κίνητρο, ενώ έχω θέληση. Όταν έχω σκοπό είμαι διατεθειμένος να θυσιάσω τα πάντα για να πετύχω, αρκεί να βλέπω φως στο τούνελ. Θέλω να βοηθάω άλλους για να είμαι ευτυχισμένος. Εκεί καταλήγω.

Και κάπου εδώ ξεκινάει το μεγάλο παράδοξο που με πνίγει. Κοιτάζοντας απ’ έξω, κάποιος θα έλεγε ότι τα έχω όλα στα πόδια μου. Ζω σε μια χρυσή φυλακή. Βγάζω αρκετά χρήματα, τα Σαββατοκύριακα δεν δουλεύω, το ωράριό μου είναι σταθερό, 09:00 με 17:00, και μάλιστα στη δουλειά είμαι χαλαρά, δεν υπάρχει καμία σωματική ή πνευματική εξάντληση από το ίδιο το αντικείμενο. Κι όμως, σχολάω και είμαι άδειος. Ο ελεύθερος χρόνος απλώνεται μπροστά μου και δεν μπορώ να κάνω απολύτως τίποτα. Είναι και αυτό το βάρος της ενοχής, ότι υποτίθεται δεν δικαιούμαι να παραπονιέμαι γιατί πρακτικά «δεν κουράζομαι», που με διαλύει. Αλλά η αλήθεια είναι άλλη. Δεν στερεύω από χρόνο, στερεύω από ψυχική ενέργεια και απόθεμα, γιατί έχω μετατραπεί στον άμισθο διαχειριστή κρίσεων και τον project manager της ζωής των πάντων γύρω μου.

Όταν είσαι ο άνθρωπος που βρίσκει λύσεις, είναι κατάρα. Βλέπω τους άλλους να πνίγονται, είτε στη δουλειά είτε στα προσωπικά τους ήξερα και ξέρω ακριβώς πώς να οργανώσω το χάος, πώς να κατανείμω τους πόρους, πώς να κλείσω τις «διαρροές» για να δουλεύει η μηχανή ρολόι. Κι όμως, στο δικό μου προσωπικό σύστημα, η ενέργεια διαρρέει ασταμάτητα. Ο εγκέφαλός μου τρέχει στο παρασκήνιο έναν διαρκή αλγόριθμο επίλυσης προβλημάτων, αλλά αποκλειστικά για τρίτους. Έχω καεί από αυτό το τεράστιο γνωστικό φορτίο. Αναλαμβάνω το 100% της νοητικής και εκτελεστικής προσπάθειας για τα πάντα, με αποτέλεσμα οι γύρω μου να έχουν βολευτεί σε μια μαθημένη αβοηθητότητα. Ξέρουν ότι αν τα βρουν σκούρα, αν δεν πάρουν την ευθύνη, στο τέλος θα λυγίσω και θα το κάνω εγώ, τέλεια όπως πάντα, γιατί απλά δεν αντέχω την εκκρεμότητα.

Δεν μιλάμε για θεωρίες, μιλάμε για την καθημερινότητά μου που με ρουφάει. Μπορώ να αναφέρω κάποια χαζά παραδείγματα που όμως εμένα με τσακίζουν.
Στήνω ένα ολόκληρο πλάνο για να επιστρέψω το ελληνικό μου αυτοκίνητο που έχει βλάβη πίσω στην Ελλάδα για πούλημα, και ταυτόχρονα οργανώνω τη μεταφορά του καινούργιου που αγόρασα από τη Γερμανία στη Γαλλία που μένουμε. Σπαταλάω μέρες ολόκληρες σε έρευνα, διαπραγματεύσεις, επικοινωνίες με τη μεταφορικές. Κλείνω τη συμφωνία: ο οδηγός θα πάει Γερμανία, θα πάρει το νέο, θα το φέρει Γαλλία, θα φορτώσει το παλιό και θα το πάει Ελλάδα. Ένα τέλειο σχέδιο που απαιτούσε πολλή ενέργεια. Και τη μέρα που πρέπει να γίνει η εκτέλεση, ο αστάθμητος παράγοντας, ο οδηγός, εξαφανίζεται. Με κρεμάει. Δεν σηκώνει τηλέφωνα. Και το αποτέλεσμα; Να βρίσκομαι με τη γυναίκα μου σε ένα τρένο, διασχίζοντας τη μισή Ευρώπη από τη Γαλλία στο Μόναχο, μετά στην Ερφούρτη και τελικά στο Ιλμενάου, για να πάρουμε εμείς οι ίδιοι το αμάξι και να το οδηγήσω πίσω. Έκτακτα έξοδα, κατεστραμμένο πρόγραμμα, απίστευτη ψυχική φθορά που την πληρώνω εγώ.

Και είναι και τα «μικρά» που με αδειάζουν. Παραγγέλνω ένα κρεβάτι. Έρχεται λάθος μέγεθος. Αντί να ξεκουραστώ, μπαίνω στη διαδικασία της επιστροφής: χαρτούρα, δηλώσεις, τηλέφωνα, συνεννοήσεις, με τη δυσκολία της ξένης χώρας. Έρχεται ξανά, αυτή τη φορά στο σωστό μέγεθος αλλά σε λάθος χρώμα. Τι κάνω; Επειδή το χρειάζομαι και δεν αντέχω άλλη σπατάλη ενέργειας σε επικοινωνίες με εξυπηρετήσεις πελατών, παίρνω τα πινέλα και το βάφω με τη γυναίκα μου για να ταιριάζει με τα υπόλοιπα έπιπλα. Δεν με κούρασε το βάψιμο. Με διέλυσε η απόλυτη σπατάλη χρόνου για ένα μηδενικό αποτέλεσμα, η αίσθηση ότι όλα, ακόμα και τα πιο απλά, είναι ένας διαρκής αγώνας δρόμου με εμπόδια.

Ακόμα και η αναψυχή έχει γίνει βάρος. Θέλουμε να πάμε ένα μακρινό ταξίδι, στις Μαλδίβες, στην Ταϊλάνδη, στο Μεξικό ή μια κρουαζιέρα ;ή ακόμα και στην Ελλάδα. Η σύζυγός μου το ψάχνει, αλλά επιφανειακά, δεν να κάνει τη σωστή έρευνα η οποία θα μας γλιτώσει χρόνο και χρήμα. Αλλά το κυριότερο: δεν θα πάρει ποτέ την ευθύνη να κλείσει τα εισιτήρια, να φτιάξει το πρόγραμμα, να πάρει την τελική απόφαση. Θα με ρωτάει για τα πάντα. Περιμένει από μένα να οργανώσω τις διαμονές, τις στάσεις, τις πτήσεις, τα πάντα. Είναι τόσος πολύς ο χαμένος χρόνος και η ενέργεια που απαιτείται από μένα, που στο τέλος εξαντλούμαι πριν καν ξεκινήσω. Και ξέρεις ποια είναι η κατάληξη; Δεν πάμε πουθενά. Αν δεν τα πάρω όλα πάνω μου να τα οργανώσω, δεν πάμε ούτε μέχρι το πιο κοντινό μουσείο. Κάθε προσπάθεια για βελτίωση ή χαρά μεταφράζεται αυτόματα σε επιπλέον δουλειά για μένα.

Όλα αυτά με έχουν φέρει σε ένα οριακό σημείο, γιατί συνειδητοποιώ ότι η εσωτερική μου ενέργεια εξαντλείται πριν προλάβω να τη διοχετεύσω εκεί που πραγματικά θέλω. Γι’ αυτό νιώθω ότι δεν μου αρκεί πια μόνο η ψυχοθεραπεία. Σίγουρα βοηθάει για να διαχειριστώ το συναίσθημα, αλλά δεν φτάνει για να με ξεκολλήσει πρακτικά. Έχω την ανάγκη από έναν σύμβουλο επιχειρήσεων, έναν επαγγελματία υλοποίησης ιδεών, κάποιον που θα με καθοδηγήσει στρατηγικά. Πρέπει να βρω τον τρόπο να βάλω όρια, να σταματήσω να επωμίζομαι τα πάντα και να αφήσω συνειδητά τους άλλους να αναλάβουν τις ευθύνες τους. Θέλω όλη αυτή την αναλυτική μου ικανότητα, όλο αυτό το άγχος και την ανησυχία, να τα μετουσιώσω σε παραγωγή. Να ρίξω την ενέργειά μου στο blog μου, στο psychanic.com, να του δώσω μορφή, δομή και φωνή. Να διαβαζω, να μελετώ την επιστίμη της ψυχολογίας- του μελλοντικού μου επαγγέλματος- να ασχοληθώ με το σώμα μου, τη φυσική μου κατάσταση, τη μουσική μου… Έχω τη θέληση, έχω τα skills, απλά χρειάζομαι το σωστό mentoring για να απεγκλωβιστώ από τη διαχείριση της ζωής των άλλων και να αρχίσω να χτίζω τη δική μου. Να αφήσω το αποτύπωμά μου. Να ξυπνάω το πρωί και να ανυπομονώ για τη μέρα μου, γιατί επιτέλους θα δουλεύω για το δικό μου όραμα, δημιουργώντας αξία που θα μείνει πίσω μου.

Γράφω αυτές τις λέξεις γιατί ξέρω πως δεν είμαι ο μόνος. Ξέρω πως εκεί έξω υπάρχουν κι άλλοι που το βράδυ κοιτάζουν το ταβάνι με άδεια μάτια, παρόλο που στα χαρτιά η ζωή τους μοιάζει τακτοποιημένη. Το να σταματήσω να είμαι ο μόνιμος λύτης των προβλημάτων των άλλων δεν είναι το μαγικό χάπι που θα τα φτιάξει όλα ως διά μαγείας. Αυτό είναι απλώς ένα κομμάτι του προβλήματος, μια διαρροή που πρέπει να κλείσει. Το πραγματικό ζήτημα, το βαθύ κενό, είναι ότι κάπου στην πορεία σταμάτησα να δημιουργώ, να έχω πάθος, να έχω σκοπό για εμένα τον ίδιο.

Μέχρι σήμερα θυσίαζα ενέργεια για να βλέπουν οι άλλοι φως στο δικό τους τούνελ. Τώρα ήρθε η ώρα να ανάψω το δικό μου. Παραδέχομαι ότι στέρεψα και σίγουρα δεν έχω βρει ακόμα όλα τα βήματα της επόμενης μέρας. Όμως κάπου εδώ, μέσα από αυτές τις γραμμές, γίνεται η αρχή. Για μένα, και για όποιον άλλο διαβάζει και νιώθει εξίσου χαμένος. Δεν θα είναι εύκολο.

Psychanic

Υ.Γ. : Όλα αυτά τα σκοτάδια τα έχουμε βάλει στο τραπέζι με τη συζυγό μου και τα συζητάμε. Παλεύει κι εκείνη με τους δικούς της δαίμονες, κάνει τον δικό της σκληρό αγώνα και το βλέπω. Δεν γράφω για να δείξω με το δάχτυλο ή για να βρω φταίχτες. Συμπορευόμαστε σε όλο αυτό, παλεύοντας να βρούμε την άκρη μαζί. Είμαστε μέσα στο ίδιο χάος, απλώς εδώ είναι ο χώρος μου για να βγάλω τη δική μου ανάσα.